powitanie-pożegnanie

Witam wszystkich:)
Wiecie, dlaczego założyłam bloga???
Zapewne nie... Założyłam go, bo dziś pożegnałam się za pewną grupą studentów, z którymi pracowałam przez pół roku, a właściwie to przez trzy lata. Były pozegnania, zyczenia...Były łzy... moje łzy (sic!).
To nastroiło mnie do refleksji na temat dydaktyki...
Dydaktyka... niesławna dydaktyka, sponiewierana przez lata, a może wieki... "Obyś cudze dzieci uczył"...Traktowana przez wielu jako ostateczność, przez innych jako dodatek do pracy naukowej... A ja... a ja ją kocham, wielbię i szanuję... I chyba, choć może się mylę, chyba traktuję ją trochę inaczej niż większość (przepraszam za uogólnienie).
Czym jest dla mnie dydaktyka? Dydaktyka jest spotkaniem z drugim człowiekiem. To bardzo głęboka myśl. Spotkanie zakłada wymianę: myśli, poglądów, wiedzy, doświadczeń, ale także emocji, uczuć, szacunku... Jeśli umiesz dawać, musisz umieć brać... Wzajemność to dobra dydaktyczna droga...
Było o pożegnaniu... Są takie grupy, z którymi pracujesz i kiedy wychodzisz z zajęć, wydaje Ci się, że rośniesz... Wszyscy, którzy mnie znają, usmiechną się pod wąsem, bo wiedzą, ile mam wzrostu i że by mi się przydało...hehehe...Ale nie o takim rośnięciu mowa. Gdy ludzie chłoną wiedzę, biorą udział w wymianie i angażują się w zajęcia, ja też biorę od nich bardzo wiele. Wtedy rosnę, rozwijam się... Gdy się z nimi żegnam, mam świadomość niepowtarzalność tego doświadczenia, co z jednej strony jest piękne, z drugiej... smutne. Ta grupa już nigdy więcej nie zasiądzie w tej samej sali i nie zaangażuje swej energii w moje zajęcia... To się nazywa przemijanie... C'est la vie...